Mostrando entradas con la etiqueta Irlanda. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Irlanda. Mostrar todas las entradas

jueves, 17 de febrero de 2011

The Pogues

The Pogues é unha banda irlandesa inclasificable, xa que oscla dende o folk máis tradicioanl ata o punk, pasando por temas pop ou de intenso mestizaxe...
Polo que respecta á súa vertente tradicional temos cancións como este "Dirty old town", versión dunha canción do músico escocés Ewan Mccoll ou como as cancións de taberna cós arquifamosos Dubliners.
"Dirty old town"

Ou esta deliciosa "A pair of brown eyes"


"Irish rover" cós The Dubliners. The Dubliners é o máis famoso de todos os grupos da chamada música de taberna. Escoitándoos xa nos podemos imaxinar de que vai ...


O sonido máis puramente "pogue" é no que se mistura esa forte tradición coa velocidade e aspereza do punk.
"Streams of Whiskey"

Ou nesta extraordianria versión de "Whiskey you're the devil"

E por suposto neste "Sick bed of Cuchulainn"


Pero tamén ten a súa vertente pop, a cal podemos ver nesta maravillosa "Fairytale of New York". Nesta canción canta con eles Kirsty Mccoll, antiga membro da banda que a deixou ó casar con Elvis Costello

domingo, 25 de mayo de 2008

Lunasa en Tapia de Casariego

Unha actuación do grupo Lunasa en Tapia, no festival interceltico d'occidente, no que se observa ó meu paracer a gran forza deste grupo: as frautas.

viernes, 16 de mayo de 2008

"The fox chase" por Liam O'Flynn

Ten unha pequena introducción falada pero aguantade e veredes e escoitaredes un dos temas máis famosos da música irlandesa, un verdadeiro alarde de música descriptiva, na que a gaita (só a gaita) vai imitar os sonidos da cacería, a súa música, os cans, o raposo,...

Jerry O'Sullivan

Outro dos grandes mestres da gaita irlandesa...

Seamus Ennis

O Deus da gaita irlandesa.
Un verdadeiro virtuoso deste magnífico instrumento.

Outro exemplo do seu virtuosismo...


"Port na gioboige"


E para acabar "Lord Gordon's reel"



"April the 3rd" de Donald Lunny

A renovación da música folk por un clásico da música tradicional irlandesa. No documental da BBC "Bringing it All Back Home" sobre a emigración irlandesa, aparece este temazo con U2, "April the 3rd"


Hai outras xoias musicais neste documental que xa veremos noutra ocasión...

"Caoineadh Cu Chulainn" de Davy Spillane

Vaia instrumento! Que sonoridade!

martes, 13 de mayo de 2008

E máis de Clannad...

Clannad foi unha das grandes sorpresas no meu achegamento paulatino á musica tradicional irlandesa. Non era o folk que estaba afeito a escoitar e os seus ritmos misteriosos e as súas voces "célticas" estimularon o meu maxín dun xeito extraordinario...

Comezarei por "Siuil a Run" do ano 1978,  unha das cancións que ensinan mellor a personalidade e carácter deste grupo irlandés, apoiado nuns fermosos xogos vocais e unha instrumentación moi sinxela pero contundente.


Outro tema elocuente sobre o achegamento de Clannad á música folk. "Coinleach Glas an Fhómhair"
Disfrutade...


E outra máis na mesma dirección, "Níl Sé'n Lá".



E por suposto o tema principal da película "Harry's Game", unha das melodías máis fermosas dos últimos tempos e que aquí en España difundiu o gran Ramón Trecet ó poñela como sintonía do seu programa musical "Diálogos Tres". Non é o típico son Clannad que me cautivara ó principio pero é un tema extraordinario...



Dulaman (Algas de mar)

A canción Dulaman é unha fermosa canción irlandesa que grabou o grupo Clannad no ano 1976. A canción fala da tradición irñandesa como de moitas rexións atlánticas de recoller algas no mar para abonado,  como comida ou para acompañar os baños.

Versión de Clannad en directo en Filadelfia (2012)

Tamén Altan fixo unha fermosa versión deste tema...



Unha versión extraordinaria nas voces do grupo Anuna, a Irlanda máis arcana.



Vesión coral de "The Choral Scholars of University College Dublin"


The Chieftains: "Full of joy" (música chinesa)

“Full of joy”


Tema coa RYU’s orchestra



martes, 22 de abril de 2008

"Waltzing Mathilda"

Esta canción é unha especie de himno oficioso de Australia e foi creada polo poeta australiano Banjo Peterson en 1895 .
Conta a historia dun vagabundo que roba unha ovella para alimentarse mentras acampa a carón dunha lagoa. O dono das terras decátase e chama á policía para que o arresten. O vagabundo prefire saltar á lagoa e morrer afogado antes que entregarse ás autoridades.
Ó final da canción aparece a pantasma do vagabundo que invita ós viaxeiros a bailar o vals con el, a vagabundear.
A Matilda da canción é o nome que los trotamundos lle daban ós seus atados, a manta onde gardaban os  seus enseres.

"Una vez, un alegre vagabundo acampó junto a un remanso del río,
Bajo la sombra de un eucalipto,
Y cantaba mientras miraba y esperaba que su tetera hirviera.
"¿Quién vendrá a vagabundear conmigo?"
A vagabundear, a vagabundear
¿Quién vendrá a vagabundear conmigo?
Y cantaba mientras miraba y esperaba que su tetera hirviera
"¿Quién vendrá a vagabundear conmigo?"
Y así llegó una oveja a beber de la laguna,
Saltó hasta ella y la agarró con alegría,
Y cantaba mientras escondía la oveja en su alforja,
"Tú vendrás a vagabundear conmigo".
A vagabundear, a vagabundear
"Tú vendrás a vagabundear conmigo"
Y cantaba mientras escondía la oveja en su alforja,
"Tú vendrás a vagabundear conmigo".
Cabalgó el colono, montado en su pura sangre,
Y así llegaron los soldados, uno, dos, tres,
"¿Dónde está la alegre oveja que usted tiene en su alforja?"
"Tú vendrás a vagabundear conmigo".
A vagabundear, a vagabundear
"Tú vendrás a vagabundear conmigo".
"¿Dónde está la alegre oveja que usted tiene en su alforja?"
"Tú vendrás a vagabundear conmigo".
Brincó el vagabundo, saltando hacia el río,
"Nunca me capturaréis vivo", gritó él,
Y su fantasma puede ser oído al pasar por la laguna,
"¿Quién vendrá a vagabundear conmigo?"
A vagabundear, a vagabundear
"¿Quién vendrá a vagabundear conmigo?"
Y su fantasma puede ser oído al pasar por el río,
"¿Quién vendrá a vagabundear conmigo?"



Aquí tedes unha fermosa e moi personal versión, a de Tom Waits... Disfrutádea, é extraordinaria!


Eric Bogle en 1971 fixo unha canción que incorpora nas súas últimas estrofas esta canción.,Esta canción é un alegato contra a guerra e nela se narra o que sinte un xove soldado destinado na 1ª Guerra Mundial ó frente de Gallipolli cando ve como van morrendo os seus compañeiros e ó final perde as súas dúas pernas. Na canción refreixa tamén como a sociedade se amosa insensible diante do sufrimentos dos seus ex-combatintes na guerra e a paradoxa de que se siga celebrando patrioticamente o horror da guerra...

Esta é a súa letra...

Cuando era joven cargaba con mi mochila
y vivía la vida libre del vagabundo.
De la verde cuenca del río Murray al polvoriento “outback”, 

por todas partes bailaba el vals con Matilda.
Entonces, en 1915, mi pais dijo: “Hijo,
es hora de dejar de vagabundear, hay un trabajo que hacer.”
Asi que me dieron un sombrero de lata y me dieron un rifle,
y me mandaron a la guerra.

Y la banda tocaba “Waltzing Matilda”
mientras el barco se alejaba del muelle,
Y en medio de las felicitaciones, las banderas al viento, y las lágrimas
Navegamos hacia Gallipoli. 

Y qué bien recuerdo aquel terrible día,
cómo nuestra sangre manchó la arena y el agua;
Y cómo en aquel infierno que llamaban Bahía de Suvla 
nos masacraron como a corderos en el matadero:
El turco nos esperaba, se preparó bien;
nos llovieron las balas y nos cayeron encima los obuses —
y en cinco minutos exactos nos habían mandado al infierno,
casi nos hicieron volar por los aires de vuelta a Australia.

Pero la banda tocaba “Waltzing Matilda”
cuando terminamos de enterrar a nuestros muertos,
Nosotros enterramos a los nuestros, y los turcos enterraron a los suyos,
y después nosotros volvimos a empezar de nuevo.

Y aquellos de nosotros que quedábamos, tratamos de sobrevivir,
en un mundo loco de sangre, muerte y fuego.
Y durante diez agotadoras semanas me mantuve con vida
pese a que a mi alrededor seguían amontonándose los cadáveres.
Y entonces un gran obús turco me dejo patas arriba y sin conocimiento
y cuendo me desperté en la cama del hospital
y vi lo que había hecho, bueno, deseé haber muerto —
No sabía que había cosas peores que morirse.

Pues ya nunca habra “Waltzing Matilda” para mí,
por el verde campo, libre y lejano — 
Para cargar con tiendas y estacas un hombre necesita ambas piernas,
ya nunca habra “Waltzing Matilda” para mí.

Así que reunieron a los lisiados, los heridos, los mutilados,
y nos metieron en un barco de vuelta a Australia.
Los mancos, los cojos, los ciegos, los locos,
esos orgullosos héroes heridos de Suvla.
Y cuando nuestro barco entró en Circular Quay, 
miré al lugar que mis piernas solían ocupar,
y di gracias a Dios porque no hubiera nadie que me esperase,
para afligirse, apenarse, y compadecerme.

Pero la banda tocaba “Waltzing Matilda”
Mientras nos bajaban por la pasarela,
Pero la gente no nos animaba, se paraban y se nos quedaba mirando,
y, seguidamente, nos daban la espalda.

Y ahora cada Abril, me siento en mi porche 
y veo pasar ante mi el desfile.
Y veo a mis viejos camaradas, con que orgullo desfilan,
reviviendo viejos sueños de glorias pretéritas,
y los viejos marchan despacio, sus huesos rígidos y doloridos,
son los viejos héroes de una guerra olvidada.
Y los jóvenes me preguntan, “¿Cuál es el motivo por el que marchan?”
Y yo me hago la misma pregunta.

Pero la banda toca “Waltzing Matilda”,
y los viejos aún atienden la llamada,
Pero al pasar los años, mas viejos desaparecen
Un día ya no marchará ninguno.

A bailar el vals, Matilda, a bailar el vals, Matilda,
¿Quién bailará el vals, Matilda, conmigo?
Y se podrá oír a sus fantasmas cuando marchen junto al manantial, 
¿Quién bailará el vals, Matilda, conmigo?

Aquí tedes unha versión do gran Liam Clancy, alma mater dos Cancy Brothers..


E por último unha espléndida versión, a do grupo irlandés Pogues...